Zadzwoniłam do drzwi, kątem oka spoglądając w
zawieszoną pod sufitem kamerkę. Ciekawe, czy była specjalnie tak umieszczona,
żeby Marcus od razu mógł też sobie spojrzeć w mój dekolt? Zresztą nie tylko w
mój, ale wszystkich kobiet, które go tu odwiedzały?
I dlaczego właściwie w momencie, gdy właśnie
czekałam na konfrontację z potencjalnym mordercą, zastanawiałam się nad tym, na
którą część mnie będzie się gapił? Czyżbym jednak nie miała w sobie za grosz
instynktu samozachowawczego, skoro czułam tylko napływającą mi do krwi
adrenalinę i podekscytowanie, zamiast strachu i niepokoju?
Znowu spojrzałam na zegarek. Dochodziła
dwunasta. Ponownie zadzwoniłam do drzwi.
– No już, już! – Dobiegł mnie zza nich
niezadowolony, zachrypnięty głos. – Normalnie zwariować można!
Myślałam, że spał, ale chyba nie, biorąc pod
uwagę, że był całkowicie ubrany, gdy otworzył mi drzwi. Wprawdzie kilka górnych
guzików od koszuli miał rozpiętych, ale sama koszula nadal trzymała się w
spodniach, i to nawet równo, nie tak, jakby w ostatniej chwili ją na siebie
wciągał. Był nieco rozczochrany, a twarz miał wykrzywioną niezadowoleniem i
lekkim niesmakiem, ale jego oczy nie były zaspane, nic też nie wskazywało na
to, żeby trzymał w mieszkaniu jakąś podrywkę. W każdym razie nie zauważyłam
spłoszonego spojrzenia czy przymykania przede mną drzwi, a już na pewno nie
usłyszałam z głębi mieszkania żadnego kobiecego głosu.
– Amanda – stwierdził z irytacją, co kazało mi
przypuszczać, że jednak otworzył drzwi, nie patrząc nawet, kto za nimi stał.
Nieostrożnie, panie O’Brien. – Wiesz, która godzina? Co ty tutaj, do diabła,
robisz?!
Czas na przedstawienie, pomyślałam. Po czym
odepchnęłam jego rękę, przytrzymującą drzwi, i bezceremonialnie władowałam mu
się do mieszkania.
Zatrzymałam się w impecie już po paru krokach,
rozglądając dookoła z pewnym zdziwieniem. Znajdowałam się w ogromnym salonie,
którego jedna ściana, całkowicie przeszklona, otwierała widok na szeroką
panoramę Nowego Jorku; jedynymi meblami, jakie znajdowały się w tym pomieszczeniu,
była wąska, skórzana, ascetyczna sofa i wielka plazma na ścianie. Poza tym
pomieszczenie było puste. Taka ogromna przestrzeń, niewypełniona absolutnie
niczym. Okeej, może inne pomieszczenia w tym apartamencie zostały lepiej
zagospodarowane przez jakiegoś zapominalskiego dekoratora wnętrz, wynajętego
przez wiecznie zapracowanego Marcusa, na co dzień niemającego czasu zastanowić
się nawet, dlaczego, do diabła, we własnym salonie nie ma gdzie położyć
książki, skąd posłuchać muzyki ani z czego zjeść obiadu. Chociaż, z drugiej
strony, on pewnie jadał tylko na mieście, jak Josh. Muzyki mógł słuchać przez
plazmę, bo chyba w kilku miejscach miał też rozwieszone strategicznie parę
głośników, a książek pewnie po prostu nie czytywał. Albo miał czytnik e–booków,
czy coś.
I w ogóle właściwie dlaczego tak mnie to
interesowało? I dlaczego poczułam nagle nieodpartą chęć, żeby zwiedzić resztę
apartamentu i przekonać się, czy i inne pomieszczenia były tak skąpo
umeblowane?
Odwróciłam się do niego na pięcie po zaledwie sekundzie
konsternacji, równocześnie zakładając ramiona na piersi i dochodząc do wniosku,
że po prostu będzie lepiej, jeśli postaram się go mieć na oku. Zawsze mógł mi
przecież wbić nóż w te plecy albo coś, nie?
– Wiesz, myślałam o tym – zaczęłam nieco drżącym
tonem, dokładnie takim, jaki miałam nadzieję uzyskać – i chyba znalazłam
rozwiązanie zagadki.
– Jakiej zagadki? – Zmarszczył brwi,
zatrzaskując za mną drzwi, choć wyraźnie nie miał na to ochoty. Gdy już
zwróciłam na siebie jego uwagę, cofnęłam się jeszcze o kilka kroków w stronę
tej przeszklonej ściany, na wszelki wypadek tak, żeby nadal nie spuszczać go z
oczu. Wyglądał na wkurzonego. – Na litość boską, Amanda, dochodzi północ. Skoro
już wpadłaś tu jak burza o takiej godzinie, mów przynajmniej zrozumiale, bo
jutro rano muszę wcześnie wstać. Jasne?
Pokiwałam pospiesznie głową. No dobrze, to było
i w moim interesie. Co nie znaczyło, że zamierzałam nagle stać się wygadaną,
celnie uderzającą Amandą Griffin.
– Tyle się nagadałeś o tym naszym niby–romansie,
kiedy ostatnim razem rozmawialiśmy – powiedziałam specjalnie po to, żeby
wyprowadzić go z równowagi – że nie mogło mi to dać spokoju. Jesteś Marcus
O’Brien, odkąd to przejmujesz się tym, co pomyślą sobie inni?! Odkąd
przejmujesz się, co pomyślałby sobie Josh, gdyby się dowiedział, że niby ze
sobą byliśmy…
– Przestań powtarzać to „niby”, jakbym sobie coś
ubzdurał albo wszystko wymyślił – przerwał mi złowieszczo spokojnym tonem,
robiąc kolejny krok w moją stronę. Dopiero w tamtej chwili poczułam odrobinę
niepokoju. Nikt nie wiedział, że u niego byłam i Marcus na pewno był świadomy
tego faktu, biorąc pod uwagę temat, z jakim do niego przyszłam, i godzinę. Mógł
mnie tu przecież zamordować i żywa dusza by się o tym nie dowiedziała! Ale
spokojnie, Mandy, tylko spokojnie. Przecież poradziłabym sobie z jednym głupim
facetem, prawda? – Jeżeli jeszcze raz to powtórzysz, naocznie pokażę ci, jak
bardzo domniemany był ten romans.
To była groźba czy obietnica?, przemknęło mi
przez głowę, nie podjęłam jednak wątku. Rzuciłam mu tylko spłoszone spojrzenie,
by po chwili kiwnąć głową.
– W porządku, to uczciwe postawienie sprawy –
przyznałam. W oczach Marcusa zabłysło rozbawienie.
– Przynajmniej raz przyznajesz mi rację,
skarbie.
– Przestań… – urwałam w połowie, uznając, że w
sumie nie obchodziło mnie już, jak do mnie mówił. Zamiast tego wzięłam głęboki
wdech i kontynuowałam: – Tak czy inaczej, nie kupowałam tego. Chcesz się mnie
pozbyć, a facet taki jak ty, kiedy chce się kogoś pozbyć, potrafi zdobyć się na
wiele. – No dobrze, nieco niefortunny dobór słów, zważywszy kwestię Dylan, więc
szybko dodałam dla sprostowania: – Tak czy inaczej powiedziałbyś o tym Joshowi,
nie zastanawiając się, co sobie o tobie pomyśli i czy mi wybaczy, czy w ogóle
weźmie pod uwagę, że byłam z tobą, zanim go poznałam. Tak czy inaczej okłamałam
go, prawda? Tak czy inaczej trzymałeś mnie w garści! Tak czy inaczej miałeś
argument przeciwko mnie, może nie jakiś miażdżący, ale taki, który mógł zmienić
relacje między mną a Joshem. I chcesz się mnie pozbyć, do cholery! Więc
dlaczego? Dlaczego z niego nie skorzystać, dlaczego przemilczeć tak istotny
fakt?
Marcus rzucił mi zniecierpliwione spojrzenie.
– Już ci tłumaczyłem…
– Nie przerywaj mi, nie skończyłam – weszłam mu
w słowo. – Jak mówiłam, nie mogło mi to dać spokoju. No wybacz, ale ten Marcus
O’Brien, którego zdążyłam poznać, zupełnie nie pasował do wizerunku tego, który
usiłowałeś mi wcisnąć, wymawiając się uczuciami przyjaciela i swoim własnym
interesem. Błagam, nie rób ze mnie idiotki. Wiedziałam, że jest w tym coś
więcej. Zastanawiałam się więc, dlaczego mógłbyś coś takiego przemilczeć, i
doszłam tylko do jednego wniosku.
– Dzięki ci, Boże, wreszcie przechodzimy do
sedna! – jęknął, wywracając oczami. Miałam ochotę go walnąć, nawet jeśli cała
ta przemowa nawet mnie powoli wyprowadzała już z równowagi. Co by nie
powiedzieć o moich wcześniejszych wpadkach względem Marcusa, była bardzo w
stylu Amandy Adams.
– Nie powiedziałbyś o tym Joshowi, gdybyś
wiedział, że to nic nie zmieni – odparłam, ignorując jego uwagę. – Gdybyś
wiedział coś, co kazałoby ci przypuszczać, że Josh nie zareaguje na tę
informację w taki sposób, jak mogłabym się spodziewać ja. Że przyjmie to
spokojniej, że wcale się nie wścieknie.
– Nadal nie rozumiem – odpowiedział beznamiętnie
Marcus, też zaplatając ramiona na piersi, a ja mimo woli podziwiałam przez
moment jego umiejętność utrzymania pokerowej twarzy. Może nie był takim aktorem
jak ja, nie potrafił wywołać na twarzy autentycznego zdziwienia, natomiast
świetnie mu wyszło pozbycie się jakichkolwiek emocji. Już to powinno mi
powiedzieć, że byłam na dobrym tropie. – Naprawdę myślisz, że istnieje
cokolwiek, jakakolwiek sytuacja, w której Josh mógłby nie wściec się z powodu
romansu jego narzeczonej i najlepszego przyjaciela? Oczywiście pomijając brak
uczuć do ciebie, w co zapewne nie wierzysz?
– Nie, to jasne, że Josh mnie kocha –
powiedziałam z pewnością siebie, która sprawiła, że Marcus skrzywił się, jakby
zjadł cytrynę. – Nie to miałam na myśli. Obydwoje wiemy, że wiesz, co mam na
myśli, tylko jesteś zbyt lojalnym przyjacielem, żeby to otwarcie przyznać.
Gdyby Josh miał na sumieniu to samo, mógłby uznać, że mój romans wyrównuje
rachunki.
Po tych słowach w niemalże pustym salonie
Marcusa zapadła przedłużająca się cisza, w której nie czułam się zbyt komfortowo.
Ja milczałam, czekając na jego odpowiedź, na jakąkolwiek reakcję – a Marcus
najwyraźniej nie chciał się z niczym zdradzić, bo zwlekał, ile tylko mógł,
przyglądając mi się w milczeniu, nadal z tą pokerową twarzą. Nie miałam
pojęcia, czy zgrywanie słodkiej blondynki przy nim miało jeszcze jakiś sens,
ale w końcu uznałam, że jeśli nie zamierzałam ostatecznie porzucić roli Amandy
Adams, powinnam jednak tę ciszę przerwać pierwsza. No bo kto normalny miałby
tyle cierpliwości? I wytrzymałby przez tyle czasu to świdrujące spojrzenie tych
przenikliwych, brązowych oczu? Na pewno nie instruktorka fitness z Pasadeny,
którą podobno byłam.
Ja miałam. Ale ja nie byłam normalna, zdążyłam
się już o tym wielokrotnie przekonać. A on? Facet, który pomógł Joshowi „pozbyć
się problemu”? Czy byłam całkowicie pewna, że wiedziałam, czego mogłam
spodziewać się po nim?
Metro. Mieszkanie Josha. Zwłaszcza w tym drugim
przypadku, poznałabym, że to był Marcus? Poparzenia zdążyłyby się zagoić?
Zupełnie nie wiedziałam, co o tym myśleć. Jeśli to był Marcus, to był naprawdę
dobrym aktorem. A ja byłam albo bardzo odważna, albo bardzo głupia, że mimo to
postanowiłam się z nim skonfrontować.
– Zamierzasz coś powiedzieć? – zapytałam w końcu
z irytacją. Marcus włożył ręce do kieszeni dżinsowych spodni, które miał na
sobie, po czym wzruszył ramionami.
– Nie dosłyszałem pytania – odparł ironicznie. –
Jak na razie raczysz mnie tylko jakimiś niedorzecznymi teoriami.
– Niedorzecznymi teoriami? – prychnęłam. –
Dobrze, więc pozwól, że specjalnie dla ciebie wszystko uproszczę. Pytanie jest
proste. Josh w gruncie rzeczy ma dobry charakter, nawet jeśli wiem, że w
przeszłości zdarzały mu się różne wpadki. Na pewno wybaczyłby mi romans, może
nawet sam poczułby się po takiej wiadomości rozgrzeszony, gdyby sam zrobił mi
to samo. Jesteś jego najbliższym przyjacielem, więc to naturalne, że jeśli coś
takiego istnieje, ty na pewno będziesz wiedział. A więc? Josh miał albo ma
jakiś romans? Zdradzał mnie? Może nadal to robi?
Pod koniec tej wypowiedzi głos mi się załamał, a
w oczach pojawiło parę łez. Szybko zamrugałam oczami, żeby je powstrzymać, ale
Marcus i tak je zobaczył; poznałam to po kolejnym skrzywieniu twarzy. Zrobił
kolejne dwa kroki w moim kierunku, a ja cofnęłam się jeszcze trochę i odkryłam,
że stałam już przy samej przeszklonej ścianie. Za mną było już tylko
dwadzieścia pięter prowadzących prosto w dół i szeroka perspektywa nocnego,
rozświetlonego mnóstwem świateł miasta. Mimo woli poczułam ciarki w łydkach.
– Przestań – polecił szorstko. – Nie nabiorę się
na te twoje krokodyle łzy.
– Krokodyle łzy?! – powtórzyłam nieco
histerycznie. – Nawet nie wiesz, ile mnie kosztowało, żeby tu przyjść! Mam
amnezję, do diabła, Marcus! Josh jest jedynym facetem, który pomógł mi się w
tym wszystkim połapać, który okazał mi jakąkolwiek troskę, jakiekolwiek
zainteresowanie po tym wszystkim, przez co przeszłam! Jest cierpliwy, troskliwy
i nieustannie służy mi oparciem, a ty śmiesz mówić mi o krokodylich łzach?! Nie
odwracaj kota ogonem, tylko po prostu odpowiedz na jedno proste, pieprzone
pytanie! Czy Josh mnie zdradza?!
Podszedł bliżej, na tyle blisko, że gdyby
wyciągnął rękę, mógłby mnie dotknąć. Nie dotknął mnie jednak, tylko przez
moment przyglądał mi się uważnie, by w końcu odpowiedzieć całkiem poważnie:
– Nie. Z tego, co wiem, to nie. Ale…
– Ale zdradzał? – dokończyłam za niego gorzko.
Marcus zawahał się wyraźnie.
– Mandy, to nie tak, że on to robił przez jakiś
okres, czas ciągły nie jest tu potrzebny – odparł spokojnie. – To była…
– Jednorazowa przygoda? Podrywka na jedną noc? –
Oczy znowu mi się zaszkliły i pomyślałam, że to dziwne, że dopiero przy
naprawdę wymagającej widowni aktorzy wchodzą na wyżyny swoich umiejętności. –
Tak? O to ci chodzi? Poszliście w miasto i on po prostu… Po prostu poznał jakąś
zdzirę, i uznał, że nie stanie się nic złego, jeśli… jeśli nigdy się o tym nie
dowiem…
– Kurwa. – Dopiero tym słowem zamknął mi usta. A
raczej nie, sprawił, że je otworzyłam, ze zdziwienia, ale przestałam za to
mówić. Też ze zdziwienia. Marcus tymczasem wyglądał na autentycznie
sfrustrowanego. I wkurzonego. – Zawsze tak, kurwa, jest. Zawsze to ja muszę
sprzątać syf, którego on narobi. Wiesz, chciałbym, żeby choć raz Josh zajął się
sam własnymi problemami albo, dla odmiany, moimi. Przestań się mazać. Nic
takiego się nie stało. To było jakiś czas temu, pokłóciliście się czy coś, Josh
poszedł w miasto, za dużo wypił i obudził się w łóżku jakiejś lali. Jeśli cię
to pocieszy, miał potem strasznego moralnego kaca.
– Żarty sobie ze mnie robisz? – prychnęłam z
niedowierzaniem, znowu na granicy histerii. – To jest nic takiego?! Mówisz poważnie czy usiłujesz właśnie doprowadzić do
końca swój niecny plan rozłączenia nas?! Byłoby ci bardzo na rękę, gdybym go z
tego powodu zostawiła, prawda?!
– Wiedziałem, że tego nie zrobisz – syknął. – W
końcu skoro go nie kochasz i jesteś z nim dla pieniędzy, co cię obchodzi jakaś
podrywka?
– Ty dupku! – Nie zdążył, nie miał tak szybkiego
refleksu. Pewnie nie zadzierał wcześniej z kobietą szkoloną przez szpiega i
prywatnego detektywa, nie miałam pojęcia, dość, że moja dłoń dosięgła celu, gdy
wymierzyłam mu siarczysty policzek. Chwycił mnie za nadgarstek dopiero później,
kiedy chciałam z powrotem przyciągnąć do siebie rękę. I tak musiałam przyznać,
że zareagował szybko. Pociągnął mocno, aż jęknęłam z bólu, czując, że jeszcze
trochę i poprzestawiałby mi kości w nadgarstku. Ani trochę nie zmniejszyło to
jednak mojego impetu. – Jak śmiesz mówić o mnie takie rzeczy! Jak śmiesz w
ogóle sugerować, że coś takiego nie ma dla mnie znaczenia?! Jeszcze go bronisz,
twierdzisz, że to w porządku, że mnie zdradził?! Że to nic takiego?! Czyli co, wierność dla ciebie w ogóle się nie
liczy, tak?!
– Nie mówimy teraz o mnie, tylko o Joshu. To
zasadnicza różnica – syknął, chyba poważnie już wkurzony. – I pamiętaj o tym, Mandy,
kiedy następnym razem spróbujesz podnieść na mnie rękę, bo przysięgam, że ten
raz był twoim pierwszym i ostatnim.
– Oczywiście, bo ty, w przeciwieństwie do mojego
narzeczonego, jesteś wzorem cnót – zakpiłam, porzucając zupełnie temat
policzkowania go, bo też nie miał on dla mnie w tamtej chwili absolutnie
żadnego znaczenia. – Babrzesz się tylko w jego syfie, bo twoje podwórko jest
idealnie wysprzątane, co?
– Oczywiście – potwierdził z paskudnym uśmiechem
na ustach. – I wiesz co? To dziwne, ale jesteś na nim jedynym nieuporządkowanym
elementem.
– Na twoim
podwórku?! – prychnęłam. – Mnie tam w ogóle nie ma, Marcus, jestem syfem Josha,
pamiętasz? Ile tego jest, hm? O czym jeszcze mi nie powiedział? Co jeszcze
skrywa ten kłamliwy dupek, co? Jedna podrywka? A może dwie, może trzy? Może
stała kochanka? Może była żona i dwójka dzieci? Może trójka nieślubnych i
morderstwo na koncie, co?! Tym też się zajmujesz?!
Nie byłam pewna, czy nie zagrałam za ostro,
dlatego z uwagą obserwowałam reakcję Marcusa, gdy rozhisteryzowanym tonem
wypowiadałam te ostatnie oskarżenia. Jego twarz jednak nie zmieniła się ani o
jotę, nadal uśmiechał się z pogardą, przyglądając mi z wyraźną niechęcią, jak
jakiejś podrzędnej amebie. Jezu, jak ten facet mnie irytował, i tym razem już
naprawdę. Zgadzający się na wszystko Josh chyba mnie rozpuścił.
– Jeżeli zaraz się nie uspokoisz, na tym
zakończymy naszą rozmowę – powiedział spokojnie, nadal miażdżąc mój nadgarstek
w silnym uścisku. – I natychmiast cię stąd wyrzucę, niezależnie od tego, że wyglądasz
teraz okropnie.
Ruszyło mnie to bardziej, niż przypuszczałam, że
mnie ruszy, ale przecież nie mogłam go zostawić i pójść do łazienki, żeby
uporządkować swój wygląd, bo nie mogłam mu dać ani chwili na przemyślenia.
Zresztą bardzo szybko uznałam, że to właśnie chciał osiągnąć – na pewno miał
nadzieję, że taka pustogłowa blondynka, na jaką usiłowałam się kreować, po
takich słowach natychmiast poleci do lustra przygładzać fryzurę i da mu czas na
zastanowienie się nad wszystkim. Nie, tego właśnie Marcus nie mógł ode mnie
dostać – czasu.
Co innego kwestia uspokojenia się. Widocznie
Marcus był z tych mężczyzn, którzy nie znosili histeryzujących kobiet. Cóż,
nawet mu się nie dziwiłam. Wątpiłam jednak, by zdobył się na wyrzucenie mnie z
mieszkania – w końcu swoimi wątpliwościami mogłam zaszkodzić i jemu, jeśli
dobrze wszystko odkryłam. A nadal nie byłam tego pewna.
– Guzik mnie obchodzi, jak wyglądam, nie
zamierzam się dla ciebie pindrzyć – odparłam, spuszczając jednak nieco z tonu.
– I nie wyjdę, póki nie powiesz mi wszystkiego. Żadnych więcej tajemnic, jasne?
Jedna podrywka? Nic więcej? To wszystko, co powinnam wiedzieć o przeszłości
Josha? Do diabła, Marcus, zgodziłam się wyjść
za mąż za tego człowieka! Nie mogę tego robić tak w ciemno…!
Zawahał się. Wyraźnie się zawahał!
– Cholera jasna, Amanda, dlaczego w ogóle
przyszłaś z tym do mnie? – zapytał z irytacją, której nawet nie próbował kryć.
– Dlaczego nie porozmawiasz na ten temat z Joshem? To są wasze sprawy, dlaczego
niby miałbym się wtrącać…
– Jasne, tak jak nie wtrącałeś się, nasyłając na
mnie prywatnego detektywa? – prychnęłam, przerywając mu. – I próbując wmówić
Joshowi, że powinien mnie zostawić? Wybacz, ale w twoją bezstronność już nie
uwierzę. Więc proszę bardzo, masz niepowtarzalną okazję obrzydzić mi Josha do
reszty. W końcu nawet jeśli byłam z nim ze względu na jego pieniądze, to mam
amnezję, prawda? Teraz nie robię tego specjalnie. Proszę bardzo, Marcus.
Wszystko zależy od ciebie.
– Nie, Mandy, po prostu nie interesują mnie
idiotyczne rodzinne dramaty – warknął, przyciągając mnie do siebie bliżej.
Jedną dłonią nadal trzymał mój nadgarstek, drugą natomiast położył mi na
ramieniu; wyglądało to tak, jakby upewniał się, że mu nie ucieknę. Nie miałam
pojęcia, po co, skoro pragnął jak najszybciej wyrzucić mnie z mieszkania. – A
już na pewno nie Josha i twoje. Jasne, jestem lojalnym przyjacielem, ale nikim
więcej. Nie jestem ani jego matką, ani jego niańką, nie zamierzam mówić mu, jak
ma przeżyć swoje życie. Jeśli chce popełnić błąd, wchodząc w drugie małżeństwo
bez przyszłości, proszę bardzo. To jego sprawa.
Przechyliłam głowę, przyglądając mu się uważnie.
– A skąd u ciebie ten gorzki ton? – zadrwiłam
bezlitośnie. Marcus wzruszył ramionami.
– Nie wiem, Mandy. Chyba po prostu uznałem, że
mam tego wszystkiego dość, także przez ciebie. Mam dość grzebania się w
sprawach, które mnie nie dotyczą. Załatwiaj to sobie z Joshem.
Odwrócił mnie przodem do przeszklonej ściany
mieszkania i puścił, wyraźnie odsuwając mnie w stronę drzwi. Nie ruszyłam się
jednak ani o krok, bo przecież nie dowiedziałam się jeszcze nic z tego, po co
do niego przyszłam. Nie mogłam tak po prostu wyjść!
– Po prostu chcę wiedzieć, czy mogę mu ufać,
Marcus – westchnęłam, znowu próbując na nim swojej żałosnej miny. Znowu nie
bardzo mi wyszło, nie wyglądał na zmiękczonego. – Josh stanowi w tej chwili
najważniejszy punkt w moim życiu. Nie mogę budować go na kłamstwie!
– Budujesz je przede wszystkim na swoim
kłamstwie – prychnął. – I nazwałbym tę sytuację naprawdę ironiczną, gdyby się
okazało, że faktycznie nie pamiętasz, jak i po co przed amnezją wodziłaś go za
nos. A Josh w niektórych kwestiach jest bezradny jak dziecko. Kiedy jego
małżeństwo z Cassie nieomal nie doszło do skutku, to też ja musiałem prostować
sytuację…
Zamilkł, ale było już za późno. Wreszcie miałam
czego się chwycić.
– A dlaczego to małżeństwo prawie nie doszło do
skutku? – zapytałam natychmiast, nie dając mu dokończyć. Marcus wywrócił
oczami.
– Nie zamierzam o tym rozmawiać. Zapytaj sobie
Josha – oświadczył stanowczo i przez chwilę mierzyliśmy się znowu spojrzeniami,
bo żadne nie chciało odpuścić. Założyłam ramiona na piersi, wskazując tym samym
na swoje zdecydowanie.
– Nie ruszę się stąd, póki nie powiesz, o co
chodzi – oświadczyłam, wywołując tym frustrację w jego spojrzeniu. Nawet mu się
nie dziwiłam, gdybym była na jego miejscu, też już sama doprowadziłabym się do
wścieklicy. Aż dziw, że jeszcze wytrzymywał i nie podjął próby wyrzucenia mnie
za drzwi.
Chyba jednak wyobraził sobie spełnienie tej
obietnicy i wcale mu się to nie spodobało, bo w końcu odparł z oporami:
– Tuż przed ślubem z Cassie okazało się, że
jedna dziewczyna jest z Joshem w ciąży. Trzeba było coś z tym zrobić i ten
nieprzyjemny obowiązek spadł na mnie.
– I co zrobiłeś? – wydusiłam z siebie, czując,
jak cała krew odpłynęła mi z twarzy. No chyba nie przyzna się, że ZABIŁ DYLAN?
– Zapłaciłem jej, oczywiście. – Marcus wydął
pogardliwie wargi. – Była jak każda inna dziewczyna, chciała tylko naciągnąć go
na kasę. Ulotniła się natychmiast, gdy tylko ją spłaciłem. Nigdy więcej o niej
nie słyszałem.
Cholera jasna. Przyglądałam mu się bardzo
uważnie, ale mimo to nadal uważałam, że mówił szczerze. I to nawet zgadzałoby
się z tym, czego dowiedziałam się od Cassie. Marcus pozbył się problemu –
zapłacił ciężarnej dziewczynie za to, żeby trzymała gębę na kłódkę, może nawet
udała się do odpowiedniego lekarza celem wykonania odpowiedniego zabiegu. No
dobrze, to nawet trzymało się kupy i przede wszystkim było bardziej w stylu
Marcusa niż mord z zimną krwią.
Nadal jednak nie chciało mi się wierzyć, że teoria,
z którą do niego przyjechałam, legła w gruzach w ciągu zaledwie kilku minut.
– Zaraz, ty mówisz poważnie? – W końcu doszłam
do wniosku, że chyba powinnam się tym faktem jakoś przejąć. A przynajmniej
pokazać po sobie jakieś uczucia. – Naprawdę zapłaciłeś jakiejś biednej
dziewczynie, żeby poszła zrobić aborcję i nie zawracała głowy Joshowi?!
– Hej, nie mówiłem nic wprost o aborcji.
Zasugerowałem tylko kilka rozwiązań – zaprotestował z oburzeniem. – A pieniądze
dostała po to, żeby wyjechać, co z nimi zrobiła, to już nie moja sprawa. Miała
tylko zostawić Josha w spokoju i to właśnie zrobiła. To wszystko.
– I Josh się na to zgodził? – zapytałam ponuro.
Marcus roześmiał się bez wesołości.
– Żartujesz? Wolałbym nie wiedzieć, jak
zareagowałby, gdyby się o tym dowiedział. Do tej pory myśli, że dziewczyna po
prostu w końcu dała sobie spokój…
Rzuciłam mu pełne niedowierzania spojrzenie,
równocześnie dając sobie chwilę czasu, żeby spokojnie to przeanalizować. A więc
Josh miał romans. Dylan zaszła w ciążę, Marcus zapłacił jej, żeby zostawiła
jego przyjaciela w spokoju. Wszystko pięknie, ta bajeczka nawet trzymała się
kupy. Jeśli jednak to nie był Marcus, to kto, na litość boską, ją zabił i po
co?! Skoro przyjęła pieniądze na wyjazd tudzież aborcję?!
Chyba powoli kończyły mi się pomysły.
– Oczywiście domyślał się tego i owego – dodał
po chwili Marcus sprawiedliwie. – Ale nigdy o tym nie wspominał. Widocznie
uznał, że tak będzie prościej, po prostu zignorować ten temat. To bardzo w jego
stylu, nie uważasz?
Nadal nie odpowiadałam, wgapiając się w jego
twarz. W końcu wydukałam z siebie:
– Nie, to… niemożliwe… Nie moglibyście przecież
zrobić… czegoś takiego…
Marcus rzucił mi pobłażliwe spojrzenie.
– Chyba kompletnie mnie nie znasz, kotku, skoro
tak mówisz – prychnął, a na jego usta wypełzł paskudny uśmieszek. – Ach,
zapomniałem. Amnezja. Posłuchaj, nie obchodziły mnie uczucia tamtej dziewczyny,
tylko dobro firmy. A Josh zawsze był konformistą, zawsze godził się w ciszy z
tym, co inni dla niego robili. Nie zdziwiłbym się nawet, gdyby o wszystkim
jakimś cudem wiedział, tylko nie poruszał tematu, mając nadzieję, że to zostało
już dawno za nim. I wiesz… Ja też myślałem, że tak było.
Rzucił mi niezadowolone spojrzenie, które
kompletnie zignorowałam. Czułam, że powinnam wyjść, zostawić go i wszystko
sobie na spokojnie przeanalizować, bez konieczności ciągłego pilnowania twarzy,
nie bardzo jednak wiedziałam, jak miałabym to zrobić. Ostatecznie, po bardzo
krótkiej chwili namysłu, uznałam, że najprostszym sposobem będzie symulowanie
kolejnego ataku paniki. Marcus tego nie wytrzyma i wyrzuci mnie z mieszkania,
proste.
– To nie… Jak mogliście… O mój Boże. –
Zasłoniłam sobie usta dłonią, cofając się o krok. Marcus zmarszczył brwi i
przybliżył się do mnie. – Nie, nie mogę tak dłużej. Muszę… Przepraszam!
Odwróciłam się na pięcie, żeby stamtąd uciec,
ale wtedy właśnie Marcus wykazał się niezłym refleksem. Męska ręka chwyciła
mnie stanowczo za ramię i przyciągnęła z powrotem do niego, tak blisko, że
oparłam się o niego plecami. A wiedziałam, żeby nie odwracać się do niego
tyłem!
Szarpnęłam się, ale nic to nie dało. Marcus trzymał
mocno.
– Puść, zwariowałeś?! – wykrzyknęłam, ponownie
próbując się wyswobodzić. Zaklął i chwycił mnie również drugą ręką, tym razem w
talii. – Co ty robisz, do diabła?!
– A co, mam ci pozwolić lecieć do Josha? –
warknął mi do ucha. – Chcesz sobie z nim wszystko ładnie wyjaśnić? Po moim
trupie, Josh nie może o tym wiedzieć! Nie powiedziałem mu, kiedy spławiłem tę
dziewczynę i na pewno nie zamierzam pozwolić, żeby dowiedział się o tym teraz
od jakiejś rozhisteryzowanej byłej blondynki. Odpuść, Mandy. Nie możesz…
– Pozostaje jeszcze kwestia romansu – przerwałam
mu nieco histerycznie. – I sam fakt porzucenia ciężarnej kobiety. Jeśli uważasz,
że przejdę nad tym do porządku dziennego, to grubo się mylisz! To jasne, że
muszę z nim porozmawiać…!
– Na pewno nie teraz i na pewno nie będąc w
takim stanie – zaprotestował stanowczo. Prychnęłam z lekceważeniem.
– I kto to mówi, największy fan mojego związku z
Joshem…!
– O Boże, jaka ty jesteś irytująca. – Wreszcie
przestałam się szarpać, gdy przyciągnął mnie jeszcze bliżej do siebie, a na
karku poczułam jego gorący oddech. W następnej chwili gwałtownie odwrócił mnie
do siebie przodem. – Nigdy jeszcze nie spotkałem drugiej tak upierdliwej
kobiety jak ty!
A potem mnie pocałował.